|
| |
|
"Blijf mij nabij"
Wanneer het avond is Wanneer het licht vergaat in duisternis Wanneer geen mens mijn hulpeloosheid ziet Bid ik tot U, o Heer Verlaat mij niet
Reik mij Uw hand en spreek Uw reddend woord Wijs mij de weg en leid mij veilig voort Blijf mij nabij in vreugde en verdriet Ik heb U lief, o Heer verlaat mij niet
Wanneer Uw licht mij voor gaat in de nacht Wanneer ik hoor dat U mij thuis verwacht Dan weet ik Heer dat U mijn zwakheid ziet Dan zeg ik dank, want U verlaat mij niet.
Ingezonden door Anneke van Elswijk, overleden aan ME op 25 juli 2004
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Het gedicht op de volgende bladzijde is geïnspireerd door het t.v.discussieprogramma De Kloof van de Vara, gepresenteerd door Paul Witteman. Een boodschap aan politici, verantwoordelijk voor de falende gezondheidszorg in Nederland.
DE KLOOF
door Annemarie Hartsuiker
Wie onbegrepen ziek is Met vele vage, maar ernstige klachten Wie jarenlang op bed ligt Toch nog op een wonder ligt te wachten Blijft vechten voor zijn leven Niet gesteund en weggestuurd door artsen Die vraagt zich af: “wat ben ik nog waard, waar ben ik gebleven?”
Wie jarenlang op bed ligt; levend dood En aan hevige pijnen lijdt, die niet zijn te verklaren En waar geen medicijn voor helpt -Een mens, letterlijk van top tot teen in nood die uren lang, als afleiding naar buiten of t.v. maar ligt te staren- Die raakt vereenzaamd en geïsoleerd Ook vrienden en familie Hebben op den duur zich van hen afgekeerd.
Wij waren ooit gewoon gezonde mensen hadden een leven, relaties en ons werk Misschien waren we wat gevoeliger Gingen over onze grenzen Maar in de nederlandse samenleving stonden we sterk Nu zijn wij buitengesloten -gevangen in ons huis Gevangen in ons lijf, we verloren onze basis- En horen nergens thuis.
Nu is er, zonder uitzicht, elke dag opnieuw die pijn Worden we elke morgen met angsten wakker Er is geen dag meer dat wij niet in tranen zijn gereduceerd tot afgeschreven stakker
Volgens de medische zorg in Nederland Is er eigenlijk met ons Niets ernstigs aan de hand Het is allemaal psychisch En de enige panacee zou zijn Een bezoek aan de psychiater En een psychiatrisch medicijn.
En zo slikken wij de ene na de andere pil zonder resultaat behalve dat die ons beroven van ons laatste restje kracht en wil
Hierdoor komt behandeling voor sommigen van ons, Definitief te laat Met vele extra bijwerkingen in hoofd, darmen en maag Kotsend, beverig en verzwakt Waardoor het onmogelijk is te zorgen voor jezelf Stel ik u nog een laatste vraag: “Dit medisch onbegrip, hoe kan het bestaan dat in het sociale, tolerante, welvarend Nederland niet naar ons verhaal geluisterd wordt waar wanhopige mensen niet worden verstaan. En slechts worden betutteld, afgewezen en vernederd?” Grondig onderzoek naar oorzaken wordt niet gedaan!
Ook de stress van zoveel jaren ziekzijn Maakt ons steeds zieker Ons lichaam verdraagt geen giftig medicijn Omdat onze organen al genoeg vergiftigd zijn. Er zijn wegen tot verbetering en zelfs wel tot herstel Als je geld en het geluk hebt ze te vinden Er zijn wegen die ons kunnen leiden uit deze hel
Maar daarbij nodig is ook naastenliefde; Menselijke warmte, een geliefde, steun van vrienden Die erkennen wat wij eigenlijk zijn Wij zijn helden en heldinnen Wij verdienen dat men ons prijst Omdat we volhouden en onze ziekte willen overwinnen.
Wie zo voor zijn leven vecht, met woord en daad En daarbij zoveel tegenstand, burocratie en onbegrip ontmoet Die heeft het nodig om te voelen Dat hij hier niet alleen voor staat Het is de hoogste tijd dat men deze niet erkende groep Nu eindelijk eens serieus neemt En er iets voor doet
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
|
|
| |
